Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

ΣΕ ΜΙΑ ΑΜΜΟΥΔΙΑ

του Σπήλιου Παπαγιαννόπουλου

Είχες μπαρκάρει μ ένα στρόβιλο γι αλλού 
κι όταν η μοίρα σου στο δρόμο είχε αποκάνει , 
σε ξαναντάμωσα , αχιβάδα τού γιαλού , 
στην αμμουδιά , πούχα από χρόνια πριν , πεθάνει . 

Το γλυκοχάραμα ριγούσε ηδονικά 
κι ένα φεγγάρι ετρεμόπαιζε , να σβήσει . 
Σού είπα πως , κάποτε , σε είχα αγαπήσει 
κι εσύ μού γέλασες πικρά κι ειρωνικά . 

Είχε η μέρα αποσταμένη λιγωθεί 
κι είχε αφεθεί σε μιά ανελέητη σβηστήρα , 
όσο πού η φύση τον γαλάζιο της χρωστήρα 
στο μαύρο βούτηξε , σε νύχτα να ντυθεί . 

Λευκή αχιβάδα , στο χρυσάφι ενος γιαλού 
με βρήκες κι έσμιξες με το απολίθωμά μου . 
Πρόλαβες κι έγραψες στην άμμο το όνομά μου 
πριν η παλίρροια σε στείλει κάπου αλλού . 

Σε μιά αμμουδιά μετράω αιώνες καί χρησμούς , 
στο περιγιάλι πούχω εξαίσια ξωκείλει , 
εκεί πού θάρρεψα πως είχα ανατείλει 
καί δύση χόρτασα , με αγάπης ξορκισμούς . 

Μιά νύχτα πούμελε , πριν φύγεις ξαφνικά , 
μιά αιωνιότητα καί κάτι να κρατήσει . 
Σού είπα πως , κάποτε , σε είχα αγαπήσει 
κι εσύ μού γέλασες πικρά κι ειρωνικά .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου